Ik wou dat ik magerder was maar ik wou dat ik niet wou dat ik magerder was…

Vorige week vroeg iemand die ik ken of ik wou meedoen aan een fotoshoot voor een fotografiestudente haar eindexamen. Ze zoekt specifiek modellen met tatoeages en we zouden de prints gratis meekrijgen.
Het eerste dat door mijn hoofd schoot was: daar ben ik toch veel te dik voor!

Ik had ooit eens een fotoshoot gedaan, gewoon voor mezelf en eentje waarvoor ik betaald had, om me in zo’n fifties kleed en make-up te hijsen. Gewoon om me eens knap te voelen, me goed te voelen.
Toen ik de foto’s achteraf zag moest ik bijna braken. Ik zag een gemaquilleerde klomp wit vlees. Met een toef ros haar er bovenop. Ik had me ook zeer uit m’n comfort-zone gevoeld op die shoot zelf. Ik kan niet poseren, het gaat me niet af en zeker al niet op torenhoge pumps waar ik al niet gewend ben om op te lopen, laat staan gewoon te staan.

Ik kan mij het precieze moment nog herinneren waarop ik besefte dat ik dik was.
Ik was veertien jaar en mijn beste vriendinnetje zat naast mij en ze verzuchtte dat ze toch zo dik was. Dat ze zou op dieet gaan. Ze had twee oudere zussen die hier constant en obsessief mee bezig waren dus volgens mij was het daardoor dat ze hiervan zo vast was overtuigd. Ze was wat molliger dan ik maar we hadden eigenlijk bijna dezelfde figuur. Ik was een beetje fijner en haar borst was iets meer ontwikkeld.

Nog nooit had ik hierbij stilgestaan, ik was niet dik-dik. Ik was geen vetzak! Maar ik was ook niet mager. Ik was niet slank, ik was normaal. Ik vergeleek mezelf met haar en als zij al dik was, dan was ik dat zeker ook. Vanaf dat moment ben ik mij zorgen beginnen maken over mijn lichaam en is het nooit gestopt. Vanaf mijn veertien jaar.

Als ik nu foto’s terugzie van toen ik tiener was had ik echt een mooi figuur. Niets om je zorgen om te maken, toch heb ik heel m’n puberteit lopen walgen van mijn eigen lichaam. Ik vind dat zo jammer. Maar je zou denken dat ik er iets uit geleerd heb, maar neen! Ik ben dikker geworden en voel mij nog slechter in mijn vel. Elke dag denk ik aan magerder worden. Elke.Fucking.Dag.

Eigenlijk is dit iets dat je als vrouw wordt opgedrongen. Ik heb medelijden met de jonge meisjes van vandaag, die nog meer worden bedolven onder onbereikbare en onechte voorbeelden van hoe je lichaam er zou moeten uitzien. In mijn puberteit bestond nog geen Facebook en Instagram enzovoort. Van ons kwam het niet constant binnen, wat bij de jongeren van vandaag wel het geval is. Er wordt wel gepleit voor body positivity op blogsites zoals tumblr, maar wij geloofden daar ook niet in, wij wilden maar één ding en dat was mager zijn. Als een jongen waar we verliefd op waren samen was met een mager meisje, dan was dat het grote bewijs. Hij wou haar omdat ze mager was. Niet omdat ze misschien leuk was en interessant om mee te praten, neen omdat ze mager was. Dat was onze rotsvaste overtuiging.

Ik ben in mijn eigen relaties nooit afgerekend geweest op mijn lichaam. Enkel merk je dat onze moderne Westerse mannen toch ook beïnvloed zijn. ‘Je bent goed zoals je bent, maar je zou niet mogen verdikken.’ Zou moeten een compliment zijn? Dat klinkt gewoon als; je kunt nu nog in je jeans maar als je nog één kilo verdikt scheur je er gewoon uit.
Of dit antwoord als ik vraag of hij me dik vindt: ‘Je bent knuffelbaar.’ = Ik voel me een tientonner.
En ze bedoelen het heus niet zo, maar ze weten gewoon niks van de afschuwelijk stoornis van lichaamsbeleving waar bijna elke vrouw of meisje mee te kampen heeft. Ze weten niet wat in kleine meisjes hun hoofd gestampt wordt en wat daarna een allesoverheersend probleem wordt waardoor ze hun eigen lichaam beginnen haten. Ze zien het niet, dat meisjes constant bestookt worden met schoonheidsidealen die niet realitisch zijn. Ze zouden es moeten weten…

En ik weet het wel hoor, ik ben niet dik-dik, nog steeds niet. Maar ik ben ook niet slank en daardoor voel ik me vreselijk rot. Ik weet gewoon dat ik zoveel gelukkiger zou zijn als ik magerder zou zijn, maar is dat een maatstaf van geluk?
Lichaamsaanvaarding zou dat moeten zijn. Zodat je je niet schuldig voelt als je een korrel suiker teveel hebt gegeten. Of eens een bordje frietjes hebt opgegeten.

Hopelijk bereik ik ooit het ene of het andere.

Niet enkel ik ben tragisch

Ik ging met een vriendin die ik al vijftien jaar ken naar de solden in het Shopping Center. Ze wou gaan eten in de Lunch Garden. Nu niet meteen m’n idee van een culinair hoogstandje maar het is goedkoop en er zat niet veel volk.
Ik rekende er al niet op dat ze een veganistisch alternatief hadden dus ik keek uit naar het veggiemenu op de kaart. Elk zichzelf respecterende vreetschuur moet toch op z’n minst een obligaat kaaskroketje of slaatje-met-geitenkaas op het menu hebben staan.

Tot m’n grote verrassing was het veggie menu wok met… TOFU! ‘Kijk es aan, ’t zal nog een per ongeluk veganistisch menu zijn ook!’ Glunderde ik tegen m’n vriendin.
‘Ja maar, lees eens de kleine lettertjes: ‘afhankelijk van het dagaanbod’.’
We besloten het te vragen, de ‘woktoog’ was onbemand. Ik zag niet meteen tofu liggen, enkel heel vieze onidentificeerbare repen dier of vis.

We wachtten en wachtten en werden rijkelijk genegeerd door het personeel van de Lunch Garden. Mijn vriendin is nogal van de direct aanpak dus ze ging naar de kassa waar ze werd afgeschud door de kassierster als een ambetante vlieg, ‘Er zal wel iemand komen hoor, je moet gewoon een beetje wachten.’
‘Jamaar, we staan al heel de tijd te wachten…’

Ik ging al richting slabuffet toen er zich plots toch een medewerker naar de wokstand begaf.
Ik ben het zo’n beetje beu geraakt om altijd ‘speciaal’ te moeten doen en probeer zo low-profile mogelijk te blijven om niet gezien te worden als de lastige maar mijn vriendin was onwankelbaar.

‘Is er tofu vandaag bij de wok?’
De jongen antwoordde: ‘Neen, ’t is scampi en euh,’ hij keek in het potje ‘nog iets van vis.’
‘Dus niets vegetarisch??’ vroeg ze berispend.
‘We hebben vis.’
‘Vis is niet vegetarisch.’ berispte ze met haar vingertje zwaaiend, ik was stiekem trots op haar.
‘Ik weet het, maar soms eten vegetariërs wel vis.’
‘Dan zijn het geen échte vegetariers hé!’ Statement made en ondertussen vulde ik mijn bord met salade en tomaten.

Toen we zaten te eten zei ik: ‘Ik kende die gast van de wok.’
‘Ja?’
‘Ja, hij zat in mijn klas in het kleuter en lager en weet je wat het tragische is?’
‘Neen…’
‘Hij was het slimste jongetje van de klas.’
Hij was ook Aziatisch, Aziatische mensen zijn slim wil het cliché maar ze worden blijkbaar ook duchtig getypecast om in een Lunch Garden aan de wok te gaan staan.

De woestenij der verdorde vrijgezellen of hoe ik vestiaire moest gaan spelen op een vrijgezellenbal

Mijn baas organiseert dansfeesten voor alleenstaande vrijgezellen. Hij viel me daar nooit mee lastig en dat was super. Tot er een maand geleden ruzie was geweest met het hulpje van de vestiaire. Ik had nu plots het spek aan m’n been om zaterdagavond van 19u tot 3u ’s nachts de vestiaire te bewaken.

De feesten zijn voor mensen van oudere leeftijd, velen van hen al gescheiden en – zeer wanhopig- op zoek naar een nieuwe partner, anderen gewoon op zoek naar een trofee. De dresscode op die avonden is: ‘Beschikbaar’.
Het was de parade van de wansmaak, aangezien de hele opzet van die dansfeesten niet meer is dan ‘van straat geraken’ wordt er dus individueel zéér duidelijk gemaakt dat ze ‘open for business’ zijn.

Sommige vrouwen waren letterlijk oranje van de zelfbruiner. Hun haar was meestal in een soort Fabiola-achtig kapsel – maar dan wel peroxide blond, naturally… – geknutseld waar er zoveel lak op gespoten was dat ze waarschijnlijk eigenhandig de ozonlaag hadden om zeep geholpen.
De make-up firma die blauwe oogschaduw in z’n assortiment had was waarschijnlijk al steenrijk geworden op de kap van deze oudere vrijgezellen. Het was net een uniforme afspraak dat ze gemaakt hadden: laten we allemaal een dikke laag blauwe oogschaduw op onze oogleden smeren. Ik voelde me al een beetje ongemakkelijk dat ikzelf geen pseudo- blauw oog had gesimuleerd. Serieus dames… dat staat écht niemand!

Het verdere ‘uniform’ der wanhopige gepensioneerde vrouwen bestond uit bontmantels en héél veel eau-de-cologne-achtige parfum – waarbij ik gecamoufleerde menopauze-geur onder meende te herkennen. Ook de rokjes waren om ter kortst en de botten om ter langst.

De mannen waren meestal in maatpak, want een maatpak is makkelijk als je niet weet hoe je te kleden natuurlijk. Maar allen deden ze dezelfde pose na: die van de vlotte jongen.

Plots kwam m’n bazin naar me toegesneld – ik zat moedermens alleen in een donker achterafhoekje enkele kapstokken te bewaken. ‘Er is hier een man gepasseerd, dat is de Bruno, hij deed hiervoor de vestiaire. Wat je ook doet, laat hem NIET binnen in de vestiaire en als hij ruzie probeert te maken moet je ons maar komen halen.’
Bruno had op het vorige feest een geweldige scène geschopt en nu hij niet meer mocht terugkomen om z’n vestiaire-plicht uit te oefenen was hij blijkbaar stikjaloers op degene die de twijfelachtige eer te beurt was gevallen – mij dus.

Goed, als er hier gereld moest worden, ik was er klaar voor. Ik zat sowieso op een rollercoaster van emoties, er was een supergoed gratis grindcorefestivalletje in m’n geboortedorp en ik kon niet gaan. Dus ik was sowieso pissed off. Ik slingerde constant tussen het gevoel van: ‘ach, het is toch niet zo erg, je verdient je geld met acht uren op je gat te zitten voor een vestiaire’ tot ‘Jezus Christus, ik zit acht uren vast aan een vestiaire op een soort VTM-achtig event terwijl ik op Cuntfest had kunnen zitten, ik hang mij op aan een kapstokje!’
Mijn voorganger kwam van het toilet en ik moest vaststellen dat het een uitermate kleine trol betrof die ik zelfs met één vinger zou kunnen verpletteren. Hij keek me zeer venijnig aan en hobbelde toen verder de dansvloer op. Ik vond het een beetje spijtig dat het niet tot een confrontatie was gekomen.

Vanaf het vestiairetafeltje had ik een duidelijk zicht op wat zich in de zaal zelf afspeelde. De paringsdans van de singles was tegelijk fascinerend en afstotelijk. Blijkbaar was het ‘donkere vestiairehoekje’ ook de ideale plaats om met hun nieuwe verovering te beginnen muilen. Ik mocht de speekseloverdacht van ongeveer 3 koppels aanschouwen aan de zijkant van m’n tafeltje.

De ergste nachtmerrie begon toen de drank al redelijk goed in de man was en enkele mannen mij eindelijk durfden te benaderen. Ik vond het vreemd dat ik enigszins in hun referentiekader paste, ik ben een stuk jonger – wat waarschijnlijk ook de reden was waarom ze mij opzochten – ik heb redelijk wat zichtbare tattoo’s en piercings, ik droeg wel een kort rokje maar had er een llange egging onder en geen pornobotten. Ik had geen parfum en geen haarlak op.
Vooral de verschillende versierpogingen waren beangstigend. Ik hield me zo oppervlakkig mogelijk om hun te proberen afstoten maar misschien was dat een verkeerde tactiek. Misschien was ik beter begonnen met het veganisme, antifascisme en feminisme aan te kaarten. Waarschijnlijk hadden mijn overtuigingen en idealen hen effectiever weggejaagd dan mijn ‘professionaliteit’.

De ene zei: ‘alles wat hier deze avond rondloopt is antiek’ – waarop ik dacht, ‘jij loopt hier ook rond hoor vriend!’
De ander zei: ‘Ik pas hier eigenlijk niet, tussen al die oude zakken, ik hoor eigenlijk thuis in een discotheek ofzo’ – ga dan naar een discotheek, djeezes…
Hij begon alle coole discotheken van de buurt op te sommen, ik moest naar waarheid bekennen dat ik er écht niet op de hoogte was en dat dat mij eigenlijk totaal niet interesseerde
Anderen probeerden de directere aanpak en zeiden dat ze me billenkoek zouden geven, het enige dat ik met afschuw dacht was: ‘Dude, je kon m’n vader zijn.’
‘Ah, hebben ze eindelijk eens een mooi meisje aan de vestiaire gezet!’ na de dertigste keer wordt het afgezaagd. Neen, je bent niet origineel. En neen, ik ben niet beschikbaar.
Op het eind van de avond vonden twee zatlappen dat ze m’n hoofd mochten strelen want mijn haar was zo zacht.

Dit was zo uit m’n comfort zone dat het belachelijk was. Toen ik om 3u mocht opkramen was ik dolgelukkig.
‘We proberen het zoveel mogelijk te verdelen maar reken erop dat je minstens één keer in de maand zal moeten meegaan.’
Moeten.
Plz Kill Me.

De Lingeriewinkel

Ik wil al tijden eens lingerie van La Fille d’O, ’t is echt mooi, sexy, comfortabel maar jammer genoeg ook pokkeduur. Ik besloot dat ik nu met de solden eens een slag ging slaan. Ik besprak het met mijn vriendin die in Gent woont, want ik zat nog met één dingetje: Ik volg LFD op Instagram en ik heb gezien dat de klanten die er kopen vaak poseren met hun lingerie en dan op Instagram staan.

Tegenwoordig moet iedereen minstens één keer per dag met z’n smoel of met z’n tieten bloot op Instagram of Facebook staan. Ook zag ik het totaal niet zitten dat zo’n verkoopster aan mijn borsten zou staan frullen en mij vanalles opdringen die ik niet wou. Zo’n gespecialiseerde lingeriezaken zijn daar voor gekend en afgezien van de torenhoge prijs is dat ook de reden waarom ik daar nog nooit geweest ben. Maar die van La Fille d’O zijn ZO mooi hé.

Ze besloot om mee te gaan, mij bij te staan. Ze wist het zijn en zo trokken we gisteren ernaartoe. We gingen binnen en zoals ik had verwacht stonden er maar twee andere klanten in de winkel. Ik vreesde er al voor dat we alleen zouden zijn en dat zo’n predator van een winkeljuffrouw metéén aan ons zou plakken om ons te ‘helpen’ (lees= zich keihard opdringen en mij dan dwingend laten weten dat ik toch oh zo mooi pas met die lingerie, waar ik ook al huizenhoog tegenop zag want ik heb eigenlijk geen pottenkijkers nodig als ik lingerie pas, mag het even?)

We bewogen ons langs de muren, alsof we rugdekking zochten. De ene van de twee verkoopster – degene die niks te doen had en natuurlijk lag te azen op ons – schreeuwde keihard: ‘Hallo!’ Wij manoeuvreerden nog altijd langs de wanden en ik probeerde vlug te kijken naar het ondergoed, zoveel mogelijk in mij op te nemen voor ze ons in haar greep had want het is nogal oncomfortabel uitkiezen als zo’n verkoopster in je nek staat te hijgen.
Het viel mij op dat er geen enkel ondergoed van de collecties die ik had gezien op de site van La Fille d’O hing. Vreemd.

‘Kan ik u helpen??’ Ze beende al op ons af
‘Neen dank u, we zijn nog aan het kijken!’ Zo zouden we haar wel drie seconden op afstand houden.
‘Ze verkopen hier ook andere merken, zo vreemd?’ Merkte  ik op.
‘Staan we hier wel in de juiste winkel…’ zei m’n vriendin plots.
‘De E’s hangen daar in de hoek!’ riep de verkoopster ‘behulpzaam’ naar ons,
‘Dankuuuu maar ik heb helemaal geen E!’ antwoordde ik snel en toen tegen m’n vriendin ‘Hoe, de juiste winkel, jij wist toch waar het was??’

We stonden dus in de verkeerde winkel. We maakten ons snel uit de voeten richting de juiste winkel. We hadden nu juist zoveel moed verzameld, nou moest het nog eens!
We gingen binnen in de juiste winkel deze keer. Er ging een belletje. Links stond een toonbank, rechts een trap en eens je deze voorbij was hing de lingerie te blinken aan de kapstokken. Ik hoorde iemand naar beneden komen en snelde vlug langs de trap naar de beha’s zodat ik toch zeker al IETS zou gezien hebben voor de verkoopster mij zou proberen ‘bij te staan’ met haar goede raad…

Er kwam een relatief jong meisje met kortgeschoren haar naar beneden. Ze zei gewoon hallo en ging achter haar toonbank staan. Ik kon op mijn gemak kijken en uitkiezen. Wonder! Ze probeerde zich totaal niet op te dringen.
Ik vroeg de maten van de beha’s waarin ik geïnteresseerd was en ging naar de pashokjes, waar ik op een technisch probleem stootte.

‘Hoe schuif je die gordijnen dicht??’ vroeg ik licht panikerend aan m’n vriendin. Links en rechts waren er gordijntjes, achter mij een grote spiegel maar voor mij was alles zichtbaar. Dit is geen pashokje hé, ik kon evengoed midden de winkel staan… Zie je, ik snap niet hoe zoveel mensen het zo nodig vinden om constant selfies op internet te zetten. Sommige dagen kijk ik in de spiegel en denk ik: ‘Ik ben zo lelijk en dik dat ik het andere mensen echt niet kan aandoen om vandaag naar buiten te gaan. Ik kan dat de mensheid gewoonweg niet aandoen.’ Dus was ik niet echt happig op daar staan in een beha, al had ik wel nog alles aan onder de gordel, wat bij die selfies zelden het geval is.
Gelukkig was er niemand anders in de winkel,uiteindelijk maakte ik er geen probleem van, m’n vriendin heeft al wel m’n tieten eens gezien en de verkoopster kijkt daar ook niet van op, ik hoopte enkel vurig dat er geen andere klanten zouden binnenkomen.

Die lingerie is natuurlijk geen H&Mmeke en soms nogal ingewikkeld om in te kruipen. ‘Ik zal je eens helpen.’ zei de verkoopster, ze toonde hoe ik ze moest aandoen en hoe ik ze moest dichtdoen – ‘hoe ga ik dat ooit thuis op m’n eentje doen’ – vroeg ik me af – ‘maar ze zijn zo mooi’ – zwijmelde ik er meteen achter. Aan m’n tieten werd gelukkig niet gefriemeld, ik voel zelf wel wanneer een beha goed zit, dank u.

Ik koos uiteindelijk de enige van de drie die ik mooi vond die in solden was. Ik ben veel geld kwijt, maar het was tenslotte wel een koopje in z’n genre én ik ben er zo blij mee 🙂

En omdat ik mijn tieten niet show op Instagram of facebook, hier toch een foto zodat je je er toch IETS bij kunt voorstellen bij een beha die meer dan €100 kost!

My week in pictures

Jammer dat ik van vorige week geen foto’s heb gepost want toen ben ik op bezoek geweest bij een vriendin van me die een mini-varken heeft. Het beestje is nu in haar puberjaren en gek op metaal. De metalen studs op mijn laarzen en de buttons op m’n tas konden op veel belangstelling rekenen. Ze is ook heel sociaal en komt om aaitjes vragen (het helpt ook dat ze opgroeit tussen honden die haar min of meer voortonen welk gedrag wenselijk is :D).

Ah what the hell, ik post haar toch,

Dit is Fleur!

Maandag was de eerste dag terug gaan werken na de kerstvakantie, ik zag er huizenhoog tegenop. Vooral tegen het gewenst sociaal gedrag dat je moet tentoonspreiden. Mensen zeggen: ‘beste wensen’ en dan is het een beetje aftasten of ze kussen willen of niet, meestal duik ik weg en mompel ik gewoon ‘bestewensen’ terug. Ik ben er van enkelen niet onderuit geraakt, bah bah.

We krijgen elk jaar een nieuwjaarsgeschenkje van de school en dit jaar was het toch echt wel een heel tof, origineel geschenkje. Eindelijk eens eentje waar ik ook iets mee was!
We kregen namelijk dit:

Oxfam goodiebox

Een oxfam goodiebox met allerlei lekkernijen in en sommigen waren vegan! De gedroogde mango, de yucca chips, het vruchtensapje en de fondant chocoladereep waren allemaal ‘safe’! ik was dolgelukkig! De zachte snoepbeertjes met gelatine in en de chocoladerepen met melk in heb ik dan maar weggegeven. Het was echt een mooi kadootje en eens eentje waarover nagedacht was.

Nog een mooi nieuwjaarskado, maar dan eentje van onszelf aan onszelf was een nieuwe pelletkachel! Ik heb er een jaar voor gespaard en nu staat ie er eindelijk. Met pellets verwarmen is sowieso ecologischer en goedkoper. Dus die pelletkachel heb ik in enkele jaren gewoon terugverdiend! En we hebben eindelijk warm. Ik kan mij niet herinneren dat ik hier ooit heb opgestaan in de winter en in een warme badkamer ben binnengestapt. Nu is dat eindelijk achter de rug en staat de timer van de kachel op 5u30 zodat ik om 6u in een heerlijk verwarmde badkamer mij kan wassen. Zaaaaaaaalig!

Wat vind je ervan? Hij is mooi ook hé!

Ik hou van wandelen met m’n hondjes. Eigenlijk wonen we vlakbij een heel mooie streek en die wou ik eens gaan verkennen. Vandaag wandelroutes opgezocht en we kwamen uit bij de Bouvrie wandelroute. Zogezegd een ‘korte’ wandeling (waar we toch een dikke twee uur over gedaan hebben) maar wel enkele zeer opmerkelijk mooie dingen gezien langs de weg, waaronder deze kerk zonder dak:

Candy

Er zijn veel mensen op mijn werk die ik haat maar ik heb er deze week opnieuw eentje aan m’n lijstje kunnen toevoegen.
Candy heet ze en ze heeft haar naam werkelijk niet gestolen.
Ze is kogelrond en het lijkt alsof ze inderdaad dertig jaar overleefd heeft op snoep. Dan komt ze naar de les (ik werk in een school voor volwassenenonderwijs) van kop tot teen in trainingspak gestoken. Om je te helpen visualiseren: Een menselijke kanonbal van 1m40 die bij benadering 130kg weegt volledig omhuld met een blinkende stof. Ze lijkt op een zwarte discobal maar dan minder vrolijk.

Als ze praat, dan is dat altijd heel luid. En lachen moet ook heel luid. Omdat, mocht iemand haar gemist hebben bij het binnenrollen, ze haar toch zeker zouden opmerken.
Het ergste van al is dat Candy en haar klasgenoten de opleiding tot kinderverzorgster volgen. Ze hebben er vanzelfsprekend al allemaal minstens één uitgekakt en ze volgen die cursus enkel en alleen maar omdat ze een crèche of onthaalmoeder willen zijn en dat leidt in hun ijle hoofden enkel maar tot één ding denken ze: Thuis Zijn.

Ik haat kinderen, ze interesseren me niet, ik ben ze liever kwijt dan rijk maar als ik die vrouwen, met Candy op kop, bezig hoor, dan is mijn afkeer zo groot dat ik zou willen voorkomen dat er ooit één kind in hun handen zou vallen.
Ik ken niks van kinderen maar als ik aspirant-onthaalmoeders hoor verklaren dat als ‘al de babietjes dan aan het slapen zijn ze gerust wat tijd hebben voor zichzelf.’ Ik ben geen specialist maar volgens mij slapen baby’s echt niet op commando en zitten er in een crèche kinderen van verschillende leeftijden. Zij denken echter dat als ze ‘Thuis Zijn’ dit eigenlijk meer gelijk is aan vakantie. En ik ben er eigenlijk relatief vast van overtuigd dat een crèche runnen echt wel zwaar en uitputtend werk is.

Toen ik het nieuwsbericht hoorde over de stagiaire die een zakje speed had verloren in de crèche en dat alle kinderen moesten getest worden omdat er een kind met de drugs aan het spelen was en ze niet wisten of de kinderen geïntoxiceerd waren of niet, dan verbaast mij dat eigenlijk helemaal niet. Als ik kijk naar Candy dan denk ik dat een paar grammen speed het minst erge is wat hen kan overkomen, eigenlijk.

Mijn man wordt een hipster

En niet uit vrije wil.

Dinsdag belde een vriendin van mij die een asiel heeft voor bejaarde honden. Een asiel is het niet in de zin van het woord, geen tralies, geen kooien. Een schattig boerderijtje in West-Vlaanderen en bejaarde hondjes die er vrij in rondsjokken en alles doen wat hun hartje begeert. Veel van die hondjes komen uit de broodfok en werden heel hun leven gebruikt als louter fokmachine. Pups werpen, baarmoeder dichtnieten en hup je kan er weer tegen. Nooit daglicht, geen deftig eten en liefst zo weinig mogelijk medische kosten… In Sirius krijgen ze een nieuw leven, want al zijn sommige hondjes al bijna tien jaar, ze hebben nog nooit gras gezien. Andere hondjes komen van een sterfgeval. Oma of opa sterven en het hondje is tien jaar, de familie heeft geen plaats/geen tijd/geen zin/is te egoïstisch om het hondje nog maximum vier jaar minimum zes maand op te vangen dus moet het maar naar een asiel. Sirius staat klaar om hen een huiselijke omgeving te bieden…, Iets wat je dus enkel maar kunt steunen, dus.

En daarvoor belde ze. Of wij Sirius wilden steunen. Dat willen we zeker en dat weet ze ook. Maar dan kwam de vraag: of m’n man z’n baard wil laten groeien tot 28 februari voor het goede doel.
‘Mijn God!’ dacht ik, ‘Hijwordt een hipster!’

Hij wil dat natuurlijk, enkele vrienden van ons steunen ook en laten ook hun baarden groeien. Nu moet je wel weten dat m’n man dat nog nooit gehad heeft, een baard. En dat het iets is waar hij volgens mij totaal niet mee zal staan!
Ook heb ik er eigenlijk persoonlijke issues mee. Ik vind baarden écht niet mooi. Ik snap die hipsters totaal niet. Ik vind baarden vooral iets voor oude mannen.
Mijn vader heeft namelijk al heel m’n leven een baard.

En baarden doen mij denken aan m’n vader. Bij de gedachte alleen al word ik vanonder een dor woestijngebied…

Voornemens? Onzin!

Zo, 2014 is ook al gepasseerd. Ik had mezelf voorgenomen om geen voornemens te maken (pun intended) maar het is gewoon sterker dan mezelf. Ik ben een lijstjesmens. Ieder z’n dwangneurose zeker?
Hoewel ik al ieder jaar goede voornemens had gemaakt – en ze daarna ieder voltooid levensjaar keihard in de wind sloeg – was 2014 anders. Ik ben in de meeste goed geslaagd, in sommige zelfs per ongeluk!

Ik zal er even de voornemens van 2014 bijnemen:

1) Altijd en altijd met stip op één: vermageren. En dit is het eerste jaar dat dit domweg gelukt is ook! Ik ben van 78kg naar 70 gegaan, ik heb zelfs eventjes 69 gewogen. Natuurlijk was dit tijdens een zeer stressvolle periode waarin ik zelfs niet meer kon denken aan eten. Maar toch voelde dat cijfer op de weegschaal fantastisch goed. Ik heb bewust wat minder grote porties gegeten en dat ging eigenlijk best goed. Doordoen dus! Streefgewicht: 64kg

2) Minder krantenfora en achterlijke commentaren op internet lezen. Hier ben ik niet in geslaagd. Retardness is still getting to me 😦

3) Veganistisch koken. Dat heb ik dus het hele jaar volgehouden en heb er zelfs geen moeite voor moeten doen, dit is iets normaals geworden voor mij. Ik kook ook veel liever dan toen ik veggie was, ik bak nu sinds kort m’n eigen vegan brood en het is echt hemels en leuk om ermee te experimenteren!

4) Ik heb geen boek geschreven in 2014 maar ik heb me wél ingeschreven in de cursus Literaire Creatie en ik ben boos op mezelf dat ik zo lang heb gewacht om het te doen. Het is de max! Toffe medecursisten, een heel toffe docente en veel inspiratie, hulp en motivatie! Ik schrijf veel meer dan vorig jaar en ik heb echt een flow erin gevonden. Ook heb ik gemerkt dat ik een onconventionele stijl heb maar dat die wel werkt!

Omdat de voornemens van vorig jaar goed gelukt zijn (in mijn opzicht dan, ik loop er graag de kantjes van af) heb ik er dan maar gemaakt voor 2015, het is sterker dan mezelf!

1) Ohja, nog altijd: vermageren!

2) Onze boven verbouwen (dat zeg ik al van in 2008, ik zweer het, dit wordt hét jaar!)

3) een boek schrijven (staat ook al jaaaaren op de lijst)

4) Verder Urbexen, er staan nog veeeeeeeel coole panden op mijn wenslijstje 🙂
Ik heb zelfs nog een jaarlijstje, waar ik gisteren al één ding heb kunnen aan toevoegen:

– Deze zomer met man en hondjes gaan logeren op een bioboerderij in Frankrijk waar een vriendin van ons woont

Wordt vervolgd!

Mijn week in Instagram-pictures

Week van 8 tot 14 december

Sinds ik een ‘fancy-phone’ (mijn benaming voor een Smartphone) in mijn bezit heb ben ik een echte diehard-Instagrammer geworden. Ik vind het zo’n mooi en leuk programma! Vooral omdat er niet veel woorden aan te pas komen. En dat de meeste foto’s positief of grappig zijn. Eens geen tenenkrullende commentaren of ‘meningen’ op het internet, maar gewoon foto’s met een capture. En dan mensen die ze gewoon leuk vinden.

Ik ben nogal een Foodie geworden sinds ik bijna uitsluitend veganistisch eet en ben dan ook zo één van die mensen die vaak haar eten fotografeert. Ik weet dat niet iedereen dat leuk vindt maar dan klik je gewoon ergens anders op.
Ik was deze week blijkbaar nogal veel bezig met ontbijt.
Ik heb ontbijten altijd belangrijk gevonden, mijn moeder heeft dat erin gestampt. Als ik niet ontbijt, dan val ik tegen 10u tegen de grond van de honger. Ik doe het ook graag, zo’n ontbijt is eventjes tijd voor jezelf ’s morgens. Om even rust te nemen om je voor te bereiden op een drukke dag.

In de week maak ik meestal m’n ontbijt van de dag ervoor. (behalve als ik gewoon wat muesli met amandelmelk in een kommetje giet) Als ik moet werken heb ik vanzelfsprekend weinig tijd maar ik wil dan wel iets lekkers om naar uit te kijken als ik uit m’n bed moet, de kou in.
In het weekend maak ik meer werk van m’n ontbijt, al ontbijt ik graag samen met m’n vriend  m’n man (het blijft wennen hoor) hij is echt een ‘flauwe ontbijter’. Hij ontbijt zelden tot nooit en wacht ook tot ik eten in z’n schoot werp, anders eet hij grotendeels van de dag gewoon niet…

Het eerste ontbijt: Banaan-avocadomousse met raw cacao bits, pompoen- en zonnebloempitten als topping

Het tweede ontbijt was zaterdag, dus met wat meer tijd en de oven gebruikt, oven baked oats met appel en kaneel

 

 

 

Zaterdag gingen we uit, het was een verjaardagsfeestje met optredens van oa een coverband van de Misfits met vrienden van ons. Ze moesten nog geshminkt worden. Maar Misfits shminken is niet zo simpel eigenlijk! Het is niet als pakweg Kiss, die hebben allevier een ander ‘masker’. De Misfits dus blijkbaar niet, dat ondervonden we ter plekke. Mijn vriendin shminkte de jongens en ik moest inspiratie opzoeken op mijn Fancy Phone. We hebben geleerd dat de Misfits zeer subtiel anders zijn…
Na het shminken kwam natuurlijk het fake-bloed. Hilarisch. En jeugdherinneringen! Ik ga niet gauw in de pit gaan staan, maar nu kon ik het toch niet laten en dan ook keihard onderuit gegaan. Maar dat hoort erbij 😀

Dit is een Instagram van hun setlist (met het nodige nepbloed)
Zoek maar eens je favo Misfits nummer, alle hits werden gespeeld! 😀

 

Vegan dineren in Water en Vuur en eigen creatie: Vegan Chilli wrap

Vorige week was echt een complete feestweek. Het was niet enkel onze trouw maar ook m’n vriend/man (zo vreemd om dat te zeggen ^^) z’n 26ste verjaardag. Ik had een verrassing voor hem in petto. Ik had gereserveerd bij Water & Vuur in Diksmuide. Het was een uur rijden voor ons maar het is een restaurant waar je kunt kiezen uit verschillende veganistische gerechten. Een luxe dus!
Ik vond het al heel sterk dat ik het geheim had kunnen houden, al had hij me genoeg proberen in de val te lopen om het te verklappen 🙂 Pas toen we aankwamen zag hij z’n verrassing en hij was heel blij. Het restaurant is trouwens op een boot en heel tof ingericht.

Het was gezellig en ook onze eerste maal als ‘man en vrouw’ uit. Ik koos de gegrilde seitan en m’n vriend de tortilla met groentjes en tofu.
Man. Zo zalig heb ik zelden gegeten.
Hoewel ik het een beetje jammer vind dat je er ook vlees kunt eten, want de tafel naast ons begon – toen ze de menukaart lazen – luidop commentaar te geven over de vegan menu’s en bestelde gezellig varkenswangetjes (ja dat klinkt wél smakelijk ofzo??) Verder was er écht niks op aan te merken. Ik heb zelfs wat ideetjes opgedaan die ik thuis graag zou proberen: een soort rode bieten mousse en witloof met een soort mosterddressing en sjalotjes. Ik eet normaal niet zo graag witloof, wat ik jammer vind, maar op die manier vond ik het heerlijk!

Hier een foto van mijn superlekker gerecht (sorry voor de onduidelijke foto, is met mijn smartphone genomen)

 

Water&Vuur

veganchilli7water&vuur2 Boven: de gegrilde seitan met frietjes (gebakken in 100% plantaardig vet) de saus was ook met sojaroom gemaakt. Heerlijk!! Onder: de tortilla met groentjes en tofu van mijn hubby Midden: de homemade vegan chilli

 

 

Vegan Chilli Wrap

Deze maakte ik gisteren. Een heel simpel en snel recept. Dit zijn de ingrediënten (enneuh, ik doe niet zo aan hoeveelheden dus het is een beetje nattevingerwerk ^^):

– blik witte bonen
– blik rode kidneybonen
– blik zwarte bonen
– drie teentjes knoflook
– één gele paprika
– één groene chillipeper
– vegan gehakt (soya of tofu)
– cayennepeper
– olijven
– gistvlokken
– twee blikken tomaten in stukjes
– peper en zout
– wraps (kijk goed op de verpakking of ze vega zijn)

Snij de teentjes look en de chillipeperen fruit ze in de pan. Doe de blikken bonen in de pot samen met de blikken tomatenstukjes. Voeg de gesneden gele paprika erbij en kruid met de cayennepeper (veel of niet veel hangt af hoe pikant je ze wil) en peper en zout. Voeg het vega gehakt erbij.
Laat het sudderen tot de paprika een beetje zacht is.
Doe het mengsel in een ovenschotel en strooi de gesneden olijfjes erbovenop. Strooi er nog wat gistvlokken bovenop voor een ‘kazige’ topping.
Laat de chilli 30 minuten in de oven op 200 graden verder garen.
Warm de wraps kort op in een droge pan op een klein vuur.
Vul de verwarmde wraps op met de chilli.
Smakelijk!

Je kan met dit gerecht variëren in ingrediënten bijvoorbeeld ook nog linzen of kikkererwten toevoegen, de paprika vervangen door wortel of mais. Je kan alle kanten op, laat je fantasie werken!